چرا یه هوهمه چی اینقدر خوب ازهم پاشید...چقدر قشنگ تموم خنده هامون تبدیل به گریه شد..چقدر قشنگ خونه ات رو ازتو گرفتن...چقدر قشنگ تمام خصوصی هات تسخیرشد!!
چقدر چشمت شور بود...قدمت نحس بود...
همه چیز خیلی خوب نابود شد...یه زلزله ی هشت ریشتر...شایدم یه سونامی به تمام عیار...
چقدر خوب آرامش دوسه روزه مون زیر آوار له شد!!
دیگه واقعا حالم داره از همه چی به هم میخوره!!
لعنت به تو که چشمت دوروز خوشی مون رو ندید...حالا خیالت راحت...همه چیز از هم پاشیده...همه مون تو بد بختی اوفتادیم...همه مون گرفتارشدیم...!
یکی رو کشتن...یکی رو زنده زنده خاک کردن...یکی هم خودش رو کشت...در عجبم چرا من زنده ام...!
خیالت راحت که دیگه لبهامون نمیخنده...خیالت راحت که بدبختی به سرمون اوفتاد که حالا حالاها باید براش سیاه بپوشیم...
از تو واون همه حسرت لعنتیت متنفرم...
ازتموم آرزوهات متنفرم...
از تمام عاشقی هات متنفرم...
ازتو که به هیچ چیز احترام نذاشتی متنفرم...
لعنتی، فقط از تو متنفرم!!